Tworzenie pola karty kredytowej

Ze względu na funkcjonalne ograniczenia dokumentów CSV w środowisku Excel pobieranie danych karty kredytowej do formularza jest bardziej skomplikowane niż może się to wydawać na pierwszy rzut oka.

W przypadku gromadzenia danych kart kredytowych firma Adobe zaleca, aby zaprojektować pole wprowadzania numeru karty tak, aby pierwsze 11–12 cyfr było maskowanych, a ostatnie cztery cyfry znajdowały się w oddzielnym polu, które można maskować lub nie. W ten sposób możesz przechwytywać numery kart kredytowych za pomocą dowolnej metody tworzenia formularza, zgodnie z poniższym opisem.

Użyj narzędzia autorskiego przeciągnij i upuść

Użyj zrzutu ekranu poniżej tych kroków jako odnośnika.

  1. Ustaw nazwy pól jako opis pól.

  2. Ustaw etykietę, która opisuje zawartość pola.

  3. W razie potrzeby ustaw pole jako Wymagane; spowoduje to ustawienie czerwonej ramki wokół pola.

  4. Maskuj dane; ustawienie jest zdecydowanie zalecane, ale wymaga przechwycenia zawartości pola za pomocą eksportu CSV danych formularza.

    Uwaga:

    Często ostatnie cztery cyfry nie są maskowane, zatem w drugim polu widać, że odznaczono maskowanie

  5. Ustaw potwierdzanie pola; opcja jest ustawiana jako ciąg znaków z dwóch powodów:

    • Jeżeli numer rozpoczyna się od zera i potwierdzenie jest numerem, zera są odkrywane.
    • Jeżeli chcesz ustawić maksymalną liczbę znaków, użyj ciągu znaków. Używanie numeru do potwierdzenia pozwala tylko na wykorzystanie zakresu numerów.
  6. Gdy użytkownik ustawi potwierdzanie ciągiem, może używać liter, cyfr lub obu opcji. W przypadku kart kredytowych zawsze używane są tylko cyfry, dlatego należy ograniczyć się do cyfr.

  7. Ustaw maksymalną długość ciągu znaków

    • Dla pierwszego pola ustaw maksymalną długość na 12. Większość kart kredytowych ma 15–16 znaków w pełnej wartości numerycznej
    • Drugie pole zawiera tylko cztery znaki

Dodaj pole karty kredytowej za pomocą znaczników tekstu

Jeżeli używasz znaczników tekstu, prawdopodobnie możesz opuścić kilka opcjonalnych funkcji, takich jak Etykieta i Wartość domyślna, ponieważ zwiększają wymiar znacznika i zakłócają układ dokumentu. Prawdopodobnie i tak będziesz korzystać ze skracania znaczników dla małych pól. W związku z powyższym znaczniki będą wyglądały w następujący sposób:

{{*CCN1_es_:signer1:string(char=num,maxlen=12):mask}}

i

{{*CCN2_es_:signer1:string(char=num,maxlen=4)}}

W powyższych znacznikach występują te same wspólne wartości, co w środowisku przeciągnij i upuść (czytane od lewej do prawej strony):

  • Para nawiasów klamrowych definiuje szerokość pola w dokumencie wynikowym.       
  • Pierwsza para nawiasów klamrowych definiuje czcionkę (wysokość) pola.   
  • Gwiazdka (*) jest flagą, która oznacza, że pole jest wymagane
  • Następnie występuje nazwa pola (skrócona do CCN1 i CCN2, aby zmniejszyć wymiar znacznika)
  • Rola (signer1)
  • Potwierdzenie ciągiem znaków, które definiuje typ znaków i maksymalną długość ciągu.   
  • Opcjonalne maskowanie wartości

Oczywiście te rozmiary pól są zbyt duże dla zamierzonej treści; w takich przypadkach zalecamy użycie skracania znaczników tekstu, które pozwala na definicję wartości zmiennej: {{$ccn2}}    za pomocą znacznie większego znacznika niż podany na innej stronie:{{#ccn2=*CCN2_es_:signer1:string(char=num,maxlen=4)}}

Zapoznaj się z tym artykułem, aby uzyskać więcej informacji o znacznikach tekstu i skrótach znaczników tekstu.

Ta zawartość jest licencjonowana na warunkach licencji Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 Unported License  Posty z serwisów Twitter™ i Facebook nie są objęte licencją Creative Commons.

Informacje prawne   |   Zasady prywatności online