Informacje o rozbarwieniach

Podczas przygotowywania grafiki do druku komercyjnego zrozumienie separacji kolorów pomaga dostarczać pliki, które są dokładnie odtwarzane na maszynie drukarskiej.Separacja kolorów to proces dzielenia kolorów dokumentu na pojedyncze klisze drukowe — zazwyczaj jedną kliszę dla każdego z kolorów: cyjan, magenta, żółty i czarny (CMYK).Dodatkowe płyty mogą być potrzebne do kolorów dodatkowych, takich jak atramenty Pantone, lub do specjalnych powłok, takich jak lakiery.

Ta podstawowa koncepcja drukowania wpływa na sposób tworzenia dokumentów, wybierania kolorów i eksportowania końcowych plików.Niezależnie od tego, czy tworzysz separacje na komputerze, czy pozwalasz procesorowi obrazu rastrowego (RIP) zarządzać nimi później, znajomość działania procesu pomaga podejmować świadome decyzje w całym obiegu pracy projektowania.

Jak działa separacja kolorów

Separacje kolorów odtwarzają kolorową grafikę poprzez rozkładanie jej na kolory składowe.Każdy kolor jest drukowany z własnej płyty, a gdy te płyty drukują w precyzyjnym wyrównaniu (zwanym rejestracją), atramenty łączą się, aby odtworzyć oryginalny projekt.

Do standardowego druku czterkolorowego program InDesign generuje cztery oddzielne płyty:

• Płyta cyjan: Zawiera wszystkie informacje o cyjanie z dokumentu.
• Płyta karmazynowa: Zawiera wszystkie informacje o karmazynie.
• Żółta płyta: Zawiera wszystkie żółte informacje.
• Płyta czarna: Zawiera wszystkie informacje o czerni.

Jeśli dokument zawiera kolory specjalne — takie jak określony kolor Pantone lub powłoka lakiernicza — program InDesign tworzy dodatkowe płyty dla każdego atramentu specjalnego.Dokument z kolorami CMYK plus dwa kolory specjalne wymagałby łącznie sześciu płyt.

Proces separacji konwertuje dokument kompozytowy na te poszczególne składowe kolorów.Obszary o mieszanych kolorach pojawiają się na wielu płytach o różnych gęstościach atramentu.Na przykład fioletowy obiekt pojawia się zarówno na płycie cyan, jak i magenta, przy czym każda płyta pokazuje odpowiedni procent swojego atramentu.

Procedury rozbarwiania

Program InDesign obsługuje dwa główne podejścia do separacji, różniące się tym, gdzie odbywają się obliczenia separacji:

Rozbarwienia na komputerze lokalnym

W tym tradycyjnym obiegu pracy program InDesign wykonuje wszystkie obliczenia separacji na komputerze przed wysłaniem danych do urządzenia wyjściowego.Oprogramowanie generuje kompletne informacje PostScript® dla każdej płyty — błękitnej, karmazynowej, żółtej, czarnej i wszelkich kolorów specjalnych — a następnie przesyła te wstępnie rozdzielone dane do drukarki lub naświetlarki.

To podejście działa z każdym urządzeniem wyjściowym PostScript® i daje precyzyjną kontrolę nad procesem separacji.Wymaga to jednak więcej czasu przetwarzania na komputerze i wysyła większe ilości danych do urządzenia wyjściowego.

Rozbarwianie w procesorze RIP

Nowoczesne procesory PostScript 3 RIP mogą wykonywać separacje kolorów wewnętrznie, pozwalając urządzeniu wyjściowemu obsługiwać obliczenia separacji zamiast komputera.W tym obiegu pracy program InDesign wysyła pojedynczy kompozytowy plik PostScript do procesora RIP, który następnie generuje poszczególne płyty.

Separacja In-RIP oferuje kilka zalet.Przetwarza szybciej na komputerze, ponieważ InDesign generuje tylko jeden plik kompozytowy zamiast wielu plików separacji.Mniej danych przesyła się do urządzenia wyjściowego, przyspieszając czas transmisji.Procesor RIP może również obsługiwać złożone funkcje, takie jak spłaszczanie przezroczystości i zalewki, bardziej efektywnie niż przepływy pracy oparte na komputerze głównym.

Aby używać separacji In-RIP, potrzebujesz pliku PPD, który obsługuje tę funkcję, oraz urządzenia wyjściowego PostScript 3 (lub urządzenia PostScript Level 2 z procesorem RIP obsługującym separację In-RIP).Dokumenty zawierające duotony programu Photoshop wymagają PostScript 3.

Kolory specjalne kontra kolory procesowe

Wymagania dotyczące separacji zależą od tego, czy dokument używa kolorów procesowych, kolorów specjalnych, czy obu:

Separacje kolorów procesowych: Tworzą cztery płyty (CMYK), niezależnie od tego, ile różnych kolorów pojawia się w dokumencie.Projekt z dwudziestoma różnymi kolorami RGB lub CMYK nadal separuje się na te cztery płyty, przy czym każdy kolor jest reprodukowany przez kombinację czterech farb procesowych w różnych proporcjach.

Separacje kolorów specjalnych: Tworzą dodatkową płytę dla każdej zdefiniowanej farby specjalnej.Kolory specjalne zazwyczaj reprezentują specjalne farby mieszane według dokładnych specyfikacji — takie jak kolory marki korporacyjnej, które muszą dokładnie pasować we wszystkich drukowanych materiałach.Każdy kolor dodatkowy zwiększa koszty i złożoność procesu drukowania, ponieważ maszyna drukarska musi być skonfigurowana z dodatkową jednostką farby.

Kolory specjalne można przekonwertować na ich odpowiedniki procesowe za pomocą panelu Ink Manager (Window > Output > Separations Preview, następnie wybierz Ink Manager z menu panelu).Pozwala to ograniczyć liczbę kolorów dodatkowych, gdy precyzyjne dopasowanie koloru nie jest krytyczne lub gdy budżet ogranicza liczbę płyt.

Głęboka czerń i pokrycie farbą

Zrozumienie separacji pomaga podejmować lepsze decyzje dotyczące czarnych obiektów w projektach.Głęboka czerń — procesowa czerń (K) zmieszana z określonymi procentami cyanu, magenty lub żółci — tworzy głębszą, bardziej nasyconą czerń niż sama farba czarna 100%.Podgląd separacji pokazuje dokładnie, które płyty przyczyniają się do obszarów głębokiej czerni.

Jednak dodawanie zbyt dużej ilości farby do papieru powoduje problemy z suszeniem i inne problemy prasowe.Różne drukarnie mają różne maksymalne limity pokrycia tuszem, zazwyczaj wahające się od 280% do 340% całkowitego tuszu. Użyj panelu Podgląd separacji, aby zidentyfikować obszary przekraczające specyfikacje drukarki, a następnie odpowiednio dostosuj wartości procentowe farby.

Przygotowanie do separacji

Przed utworzeniem separacji wykonaj następujące kroki przygotowawcze:

1. Popraw problemy z kolorami: Napraw kolory RGB, które powinny być CMYK, sprawdź definicje kolorów dodatkowych i upewnij się, że umieszczone grafiki używają odpowiednich trybów kolorów.
2. Ustaw opcje nadruku: Skonfiguruj, które obiekty powinny nadrukowywać zamiast wybijać kolory znajdujące się poniżej.
3. Skonfiguruj zalewki: Utwórz instrukcje dotyczące zalewek, aby skompensować niewielkie błędy pasowania na maszynie drukarskiej.
4. Podgląd separacji: Użyj panel Podgląd separacji (Okno > Dane wyjściowe > Podgląd separacji), aby zweryfikować zawartość płyt przed wyprowadzeniem.

Panel Podgląd separacji pokazuje dokładnie to, co pojawi się na każdej płycie, pomaga zweryfikować bogate czernie i pokrycie lakierem, sprawdza poziomy gęstości farby drukarskiej i umożliwia podgląd efektów nadruku — wszystko przed wygenerowaniem drogiego filmu lub płyt.